Paradontologija

Parodontopatiju izaziva uglavnom dentalni plak, odnosno mikroorganizmi koji se nalaze i zive u njemu. Dentalni, odnosno zubni plak je bezbojna naslaga koja se vremenom taloži na zubima, jeziku i usnoj duplji, a može se ukloniti svakodnevnim pranjem zuba četkicom. 

 

Parodontopatija je progresivno degenerativno oboljenje potpornog tkiva zuba (parodoncijuma), koje za posledicu ima klaćenje, migraciju i ispadanje zuba u terminalnoj (završnoj) fazi. Danas je sve češće prisutna kod veoma mladih ljudi, a granica prvih simptoma spustila se sa kasnih tridesetih na rane dvadesete godine. Po najnovijim istraživanjima, gubitak zuba u čak 50% slučajeva izazvan je parodontopatijom, dok je za drugu polovinu odgovoran karijes kao uzročnik.

 

Parodontopatija se ne može izlečiti, već samo zaustaviti u određenoj fazi i blagovremeno usporiti. Zato je prevencija najbitnija, a to podrazumeva uklanjanje mekih i cvrstih zubnih naslaga, redovno pranje zuba, kao i posete stomatologu svakih 6 meseci.


Kako dolazi do parodontopatije?

 

Taloženjem minerala iz pljuvačke u plak se stvara zubni kamenac. Kamenac dvostruko utiče na razvoj parodontopatije:

 

  • onemogućava čišćenje pljuvačkom, tako da bakterije iz plaka mogu nesmetano da razaraju periodoncijum (tkivo koje vezuje zub za alveolarnu kost) i
  • vrši mehanički pritisak na desni, dovodeći do poremaćaja cirkulacije


Simptomi parodontopatije:

 

  • Konstantno prisutan neprijatan zadah
  • Crvene i otečene desni koje krvare čak i na blagi dodir četkicom pri pranju zuba (gingivitis), bolno žvakanje
  • Osetljivost zuba na termičke, mehaničke i druge nadražaje
  • Produženje kliničke krune zuba uslovljene povlačenjem desni, rasklaćenost

 

Tok bolesti parodontopatije

 

Sami pocetak parodontopatije pre svega karkterisu crvene otecene desni koje krvare na neznatan dodir i to stanje se naziva gingivitis.

 

Klinički tok paradontopatije

 

Ukoliko se gingivitis ne leči, kamenac nastavlja svoju dvostruku ulogu u razaranju tkiva:

 

  1. postojanje fizičke barijere, ne dozvoljavajući kontakt parodontalnog prostora sa usnom dupljom, čime je onemogućeno samočišćenje pljuvačkom, pa bakterije zaštićeno mogu da luče svoje toksine i razaraju parodoncijum (vezivno tkivo koje vezuje zub u zubnoj čašic i- alveoli)
  2. kamenac vrši mehanički pritisak na tkivo čime sprečava cirkulaciju. Ako nema ishrane tkiva, zbog prekida cirkulacije, dolazi do njegovog odumiranja, pa i u slučaju kada bakterije ne bi dodatno pogoršavale uništavanje tkiva, samo bi odumiralo zbog neishranjenosti

 

Razaranjem vezivnog tkiva oko korena zuba ostaje prazan prostor - paradontalni džep. Vremenom se taj prostor produbljuje i napreduje ka vrhu korena zuba. Kada dođe do potpunog razaranja tkiva, zub više nema šta da drži i vezuje u zubnoj čašici - alveoli i dolazi do rasklaćenja i ispadanja zuba. Ceo proces se deli u nekoliko kliničkih faza i terapija se određuje prema fazi, odnosno stepenu razaranja parodoncijuma.

 

Terapija paradontopatije


U slučaju gde je dubina parodontalnog džepa, koja normalno iznosi do 2mm, veća od 4mm, savetuje se opertivno lečenje, tzv. režanj operacija. Gde su džepovi dubine do 3,4mm maksimalno, mora se sprovesti istrajna i dugotrajna terapija. Pre svega uklanjanje mekih i čvrstih zubnih naslaga u više seansi, podizanja oralne higijene na najviši nivo, korišćenje interdentalnih četkica i konca, uz gelove za utrljavnje desni, kao i antibakterijskih rastvora za ispiranje usta. Potrebno je odrzavati parodontopatiju na istom nivou stalno, odnosno ne dozvoliti dalji napredak bolesti, jer se ne može izlečiti. Ukoliko su paradontalni džepovi dublji od 4mm, najbolje rešenje je režanj operacija gde je to moguće izvesti, jer u terminalnoj fazi ništa ne može sprečiti ispadanje zuba.